ఏమీ పని పాట లేకుండా కూర్చున్న నాకు మూలా సుబ్రమణ్యం గారి మూలాన నాకు ఒక పరిచయం లేని ఒక కొత్త పని చేద్దామని ఆలోచన వచ్చింది. దాని రూపమే ఈ ‘ బ్లాగు ‘.
ఈరోజు ఆయన రాసిన కొత్త కధ ‘కొండ వాగులో బంతి ‘ ని చదివే అవకాశం, ఆయన ద్వారానే కలిగింది. తనతో నాకు పెద్ద పరిచయం లేక పోయినా తను రాసిన ‘ఏటిఒడ్డున ‘ కవితా సంపుటి నాకు ఒక ప్రత్యేక అభిమానం కలుగ చేసింది.
ఇక ఈ కధ విషయానికి వస్తే, ఇద్దరు ఉన్నతమైన భావాలు కలిగిన వ్యక్తుల మధ్య నడిచే కధ.ఒక ప్రేమ కధగా మొదలయ్యి కుంచం వేదాంత ధోరణి లోకి వెళ్ళి మళ్ళీ ప్రేమ కధగా ముగిసింది. దీనికి కొనసాగింపు ఉందేమో అని అనిపించింది. సుబ్బు గారే చెప్పాలి.
జీవితంలో ఎన్నో పరిచయాలు అవుతుంటాయి కాని అందులో కొన్ని మాత్రమే గొప్ప స్నేహాలు మారతాయి.కాలక్షేపానికో ఒకరి గొప్పలు ప్రదర్శించుకోడానికో కలిసే సావాసాలు చూస్తుంటాం కాని ఒకరి పురోగమనానికి తోడ్పడే స్నేహాలు చాలా అరుదు. అలాంటి ఒక అపురూపమైన స్వచ్చమైన స్నేహాన్ని ఈ కధ లోని పాత్రల మధ్య గమనించవచ్చు. ఒకే విషయాన్ని ఆశా వాది, నిరాశా వాది చూసే దృక్పదం వేరేగా ఉంటుంది. ప్రతి మనిషిలోను ఒక ఆశా వాది నిరాశా వాది ఉంటారు. ఆ ఆశావాది ని ఎక్కువ ప్రొత్సహించే వాడే నిజమైన స్నేహితుడు.
ఈ కధలోని పాత్రలు రెండూ తమకి తాము నిజాయితీగా ఉండే ఇద్దరు వ్యక్తులు. కధలో సంఘటనలకి అంత ప్రాముఖ్యం లేకపొయినా రవి, హిమబిందు పాత్రల మధ్య నడిచిన సంభాషణలు పాఠకులను ఆలో చింపచేసే విదంగా ఉంటాయి. ముఖ్యంగా కొన్ని వాక్యాలు ‘రేపే మృత్యువు నా తలుపు తడుతుందని ఊహించుకొని ఇవ్వాళ గడపడం నాకు అన్నిటి కన్నా ఇష్టమైన పని ‘ లాంటివి ఒక మంచి సందేశాన్ని అందిస్తాయి.
మధ్య మధ్యలో ప్రకృతిని వర్నించిన తీరు హృదయాన్ని తేలిక పరిచింది. ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి భావుకత్వం తో నిండిన రచనలు చూసినప్పుడు ఏదో మిస్ అవుతున్నాం అనిపిస్తుంది.
ఏమంటారు??
సుబ్బు గారు.. మీరిలాంటి రచనలు మరెన్నో చేయాలని నా కోరిక
రవి శంకర్
